اسکله ی نازچشات قاری دارم یه قایقم
توساعت یه ربع عشق عقربه ی دقایقم
گرمی دستای تو رو به صد تا دنیا نمیدم
هروقت که یارم توبودی بی کسیو نفهمیدم
تو بند دل سلول عشق حبس نگاتو میکشم
ای قصه ی بی سر و ته شعر بدون قایقه
برای مرگ این پسر نبودن تو قافیه
وای که چقدرسرانگشتان خسته ام رابر بخار این پنچره هاکشیدم و...تونیامدی
نیامدی ببینی بی تو چه تنهایم نیامدی که شایدوجدانت راحت بماندتایادت نیاید
که چه قول هادادی وچه قسم ها خورده بودی نیامدی تانشنوی تمام وجودم فریاد
میزندبی معرفت ترین دوست دنیاتوهستی! تایادت نیایدروزگاری من تمام دنیایت بودم
اماتمام این ها باعث نخواهدشد تا تقدیر فراموش کند بی مهریت را...
من شاید بتوانم بازهم سکوت کنم،امامطمئنم روزگاروبازیهایش!نه!نگرانم!
نگرانم برای روزهایی که می آیند تا ازتو تاوان بگیرند.
نگرانم برای پشیمانیت زمانی که هیچ سودی ندارد.
تومرا فراموش خواهی کرد!!!من منتظرشکستنت نیستم!!!نفرین هم نمیکنم
امامیدانم که این برای فرار ازسرنوشت کافی نیست!!!نمی دانم هنوز هم میتوانی
مثل قدیم بخندی!!!اینجاهمیشه سرد است!!!همیشه ی همیشه حالم خوب نیست
اما هرگز دیگر گرمایی از وجودت طلب نخواهم کرد.
بی من بمان!تجربه کن یاری دگر را !!!گرمی دستی دیگر را...
به خاطر هم نیاور مرا اگر اینگونه راحتی!!!بخند!!!
بخند!به همه بگو که شادی...ولی من که می دانم!!!
میترسم برای روزهایی که می آیند برای تو!!!تابستان که بیاید دیگراولین بی تو بودن
راتجربه کرده ام...اولین آبان...اولین پاییز!!!می بینی!بخند!!!
شاد باش برای دلی که شکستی!!!برای حریم وحرمتی که زیرپاگذاشتی!!!
...اسم تو...صورت تو...یادتو!!!تنهایک چیز رابه خاطرمن می آورد...دروغ را
تویک دوست را ازدست دادی ومن دشمنم را شناختم!!!
راستی می توانی بگویی چه کسی ضررکرده؟؟؟